Wetenschappelijke poëzie schrijven

Wetenschapsvers of logisch vers is een bijzonder mooi type dat wetenschap als onderwerp gebruikt. Samengesteld door onderzoekers en niet-wetenschappers, zijn wetenschappelijke schrijvers over het algemeen fervente perusers en voorstanders van wetenschap en ‘wetenschappelijke zaken’. Wetenschapsvers kan worden gevonden in schatten, in assortimenten, in sci-fi-tijdschriften die af en toe vers opnemen, in verschillende tijdschriften en dagboeken. Talrijke sci-fi-tijdschriften, waaronder op het web, bijvoorbeeld Strange Horizons, verspreiden vaak sci-fi-coupletten, een ander soort wetenschappelijke coupletten. Het is duidelijk dat sci-fi-vers een vrij unieke soort is. Online is er het Science Poetry Center voor degenen die dol zijn op wetenschappelijk vers, en voor degenen die geïnspireerd zijn door sci-fi vers The Science Fiction Poetry Association. Verder is er Science Fiction Poetry Handbook en Ultimate Science Fiction Poetry Guide, allemaal ontdekt op internet. Bizarre Horizons heeft het scifi-vers van Joanne Merriam, Gary Lehmann en Mike Allen verspreid.

Met betrekking tot vers van de wetenschap, kunnen wetenschap of logische kunstenaars zoals scifi-schrijvers ook assortimenten van vers in praktisch elke uitgebreide regeling verdelen. Wetenschap of logische kunstenaars, als verschillende schrijvers, moeten het ‘vakmanschap en de kunst’ van vers kennen, en wetenschap of logisch vers komt naar voren in alle prachtige structuren: vrij refrein, duidelijk couplet, metrisch, rijmend, ritmisch, uniek en solide, volkslied , sensationele monoloog, account, melodieus, enzovoort. Alle mooie gadgets worden bovendien gebruikt, van soortgelijk klinkend woordgebruik tot interpunctie tot grapje tot ongerijmdheid en bescheiden weergave van de waarheid, tot elke sierlijke taalkundige autoriteit, gezegden en cadans, enzovoort. Zelfs krachtig logisch vers is denkbaar. In zijn compilatie, The World Treasury of Physics, Astronomy, and Mathematics, neemt redactionele manager Timothy Ferris passend een gebied op met de titel ‘The Poetry of Science’. Ferris zegt in de proloog van dit segment: “Wetenschap (of de ‘reguliere manier van denken’ waaruit de wetenschap is voortgekomen) heeft kunstenaars al geruime tijd ruw materiaal gegeven, waardoor sommigen gemotiveerd zijn om logische gedachten toe te juichen en anderen om ertegen te reageren.”

Zulke grootheden als Milton, Blake, Wordsworth, Goethe loofden of ‘schaafden’ de wetenschap of mogelijk een combinatie van beide. Dit ging de twintigste eeuw in met zoveel artiesten als Marianne Moore, TS Eliot, Robinson Jeffers, Robert Frost en Robert Hayden (bijvoorbeeld “Full Moon” – – “de prachtige uitdager van raketspecialisten”) ook een groot aantal van de mindere bekende artiesten, die trouwens een prachtige reactie op logische problemen blijven geven. Ferris zegt: “Het is niet noodzakelijk dat onderzoekers kunstenaars proberen te imiteren, of dat kunstenaars bekeerlingen moeten worden voor de wetenschap … Maar ze hebben elkaar nodig en de wereld heeft beide nodig.” Naast zijn beste logische compositie / exposities zijn de kunstenaars Walt Whitman (“When I Heard the Learn’d Astronomer”), Gerard Manley Hopkins “(” I am Like a Slip of Comet … “), Emily Dickinson opgenomen in zijn collectie (“Arcturus”), Robinson Jeffers (“Star-Swirls”), Richard Ryan (“Galaxy”), James Clerk Maxwell (“Molecular Evolution”), John Updike (“Cosmic Gall”), Diane Ackerman (“Space Shuttle” ) en anderen.

Absoluut degenen die een logisch vers samenstellen, zoals degenen die sci-fi samenstellen, hoeven niet de hele wetenschap toe te juichen, maar de wetenschap is in ieder geval het onderwerp, en er is vaak een meer prominente connectie tussen vers en wetenschap dan schrijvers en bovendien onderzoekers toegeven. Innovativiteit en sentiment kunnen in beide voorkomen, net als het wetenschappelijke en het numerieke. Beide kunnen stijlvol en samenhangend zijn. Of beide kunnen ook niet-esthetisch en niet-logisch zijn, afhankelijk van het soort wetenschap en het soort vers.

Writing Effective Poetry

Verse, which can be misleadingly basic in sound and change long from a couple of words to a full-sized book, requires undeniably all the more getting, imagination, and procedure to compose than writing. In structure, its line endings, leaving from customary format, don’t have to reach out to the correct edge. Described by the three mainstays of feeling, picture, and music, it can, however doesn’t really need to, join similar sounding word usage, illustration, comparison, reiteration, musicality, meter, and rhyme. Most importantly, structure, instead of substance, separates the class from all others. While exposition is perused, paced, and deciphered by methods for accentuation and sentence structure, verse accomplishes a lot of interpretive incentive through them.

“Sonnets are not just things that we read, yet additionally things that we see,” composed John Strachan and Richard Terry in their book, “Verse: An Introduction” (New York University Press, 2000, p. 24). We know initially whether a sonnet is written in a standard or sporadic structure, regardless of whether its Ines are long or short, whether the refrain is constant or stanzaic… Many (writers) have molded works that explicitly plan to cause the reader to notice their visuality.”

They proceed by expressing that verse is “language set in lines which show a quantifiable sound-design apparent in differing degrees of consistency,” (in the same place, p. 11.)

While verse isn’t really simple to characterize, a few journalists have caught its embodiment. “Verse is the school I went to figure out how to compose writing,” composed Grace Paley for instance. “Everybody begins as a writer,” resounded William Stafford. “The genuine inquiry is the reason do the vast majority stop?” “The artist can’t neglect to show us, for he demonstrates in a split second, that we have never figured out how to contact, smell, taste, hear, and see,” brought up John Ciardi. “It is the matter of the craftsman to make the typical glorious,” philosophized Leon Garfield. Also, “most importantly, we request that the writer show us a method of seeing, in case one spend a lifetime on this planet without seeing how green light erupts as the setting sun moves under, or the gauzy spread of the Milky Way on a star-stacked summer night,” composed Diane Ackerman.

The requirement for any creation exudes from the author’s inward center and requires a changing length of incubation before it is prepared to flourish on paper. He at that point waters it with words, permitting it to grow and develop to development before the peruser is prepared to cull its blossoms and make the most of its organic product in what is completely a cross-fertilization process.

“My first idea about workmanship, as a youngster, was that the craftsman carries something into the world that didn’t exist previously, and that he does it without decimating whatever else,” John Updike once shared. “That despite everything appears to me its focal enchantment, its center of delight.”

At the point when an essayist turns out to be so submerged in feeling, regularly the main way he can remove himself from it is to catch it on paper in verse structure, empowering him to move it to the peruser simultaneously. Albeit, as other artistic expressions, its worth must be dictated by its understanding, and its impression left on, the peruser, the reason, at long last, is the spirit to-soul move from originator, or author, to beneficiary, or peruser.

“In great verse, we get a solid feeling of the artist’s self, however as opposed to being a conventional or unconstrained (one), it is generally a developed self, a depersonalized (one),” composed David Kirby “Recorded as a hard copy Poetry: Where Poems Come from and How to Write them” (The Writer, Inc., 1988, pp. 10-11.) “Most extraordinary craftsmanship is an improved form of what as of now exists, starting with the author’s own character.”

Diverged from exposition, verse not just relates stories and offers emotions, it embraces sound and shape, and can include structures that shift between free-refrain and the piece.

“Verse isn’t the things stated, however a method of saying it,” A. E. Housman once expressed.

“… Verse is a particular utilization of language, not the same as composition,” as per Mary Elizabeth in “Easy Poetry” (Barron’s Educational Series, Inc., 2001, p. 3). “(It) can catch and pass on things that composition can’t, and verse works through feelings, not simply through considerations.”

Verse Structure:

While composition is molded by phrases, sentences, passages, areas, and pages, with suitable language structure and accentuation, verse can expect a few structures, contingent on the author’s plan, and these can enlarge the work’s impact, reason, and sound.

Its design offers its visual picture and association regarding character style and size on a given page. Some of the time expecting pictogram structure, it shows up with a particular shape, for example, an hourglass, a precious stone, or a tail.